Σαν το άστρο του Δαυίδ...

tην Περασμένη εβδομάδα, ενω παράλληλα εξελισσόταν η φαρσα της Νομικής με τους μετανάστες, εγώ αμέριμνος σαν καλός αμερικάνος ,εεε ελληνας ήθελα να πώ, βρέθηκα να διασχίζω την Εμ. Μπενάκη με σκοπό να παρακολουθήσω μια θεατρική παράσταση με την καλή μου ( και με την θέληση μου παρακαλώ!!). Στην διασταύρωση Μπενάκη & Σταδίου είδα έναν μελαμψό άντρα

να περπατά με μια σακούλα στο χέρι. Στην αρχή δεν μου έκανε εντύπωση ( πιο πολύ εντύπωση θα μου έκανε να δώ εναν ανοικτόχρωμο αντρα στην ομόνοια ) αλλα ύστερα μου τράβηξε την προσοχή κάτι που κρεμόταν απο τον λαιμό του. Ηταν φοβερό! ο ανθρωπος αυτός έίχε κρεμάσει στο λαιμό του ... το διαβατήριο του!!

Προφανώς αγανακτησε απο τους συνεχείς ελέγχους εξακρίβωσης στοιχείων και είπε ο ανθρωπος να επιδείξει λίγο πνεύμα....συνεργασίας με τις αρχές... Πέραν όμως απο την πρακτικότητα που μια τέτοια ενέργεια εμπεριέχει - δεν μπορείς να κυκλοφορείς αλλωστε και με την ταυτότητα ...στο στόμα συνεχώς- αποτελλει και μιας πρώτης τάξεως προταση για την ευρρυθμη προστασία του πολίτη. Θα μπορούσε π.χ. το ΥΠΠ να βγάλει μια διάταξη όπου να υποχρεώνει όλους όσους έχουν απόχρωση επιδερμίδας μεταξύ των κωδικών Pantone 101-106 (βλ. σχετικό site για ταξινόμηση http://www.d-zignsinc.com/view/pantone.html) να υποχρεούνται να φέρουν στον λαιμό τους το διαβατήριο τους και όποια άλλα νομιμοποιητικά εγγραφα επιθυμούν. Έτσι η ζωή όλων μας θα γίνει απλούστερη ,και ούτε οι μετανάστες αλλα ούτε και οι αστυνομικές δυνάμεις θα χάνουν χρόνο με ελέγχους ρουτίνας ....

Η επιτυχία του και η αποτελεσματικότητα του δέ , είναι εγγυημένη όπως μας έχει δείξει και η πρόσφατη ιστορία στα μέσα του 20ου αιώνα.....

Πετάξτε απο τα παράθυρα τις τηλεοράσεις σας

Qλοι χρειαζόμαστε να μένουμε λίγο μόνοι μας.Είναι μια διαδικασία σχεδόν τελετουργική. Ολοι, όσο ευτυχισμενοι και να είμαστε μέσα στην οικογενεια μας, στην σχέση μας και στο περιβάλλον μας, θέλουμε και αποζητούμε αυτόν τον πολύτιμο χρόνο για να " τα βρούμε με την πάρτη μας" που λέγαμε και εμείς μπακ ιν δε νάιτινς....Έτσι λοιπον όταν αρχίζει να διαφαίνεται αυτή η ευκαιρία, αρχίζουμε μεθοδικά να προγραμματίζουμε την "μοναστική" μας περίοδο.

Ξεσκονίζουμε τα καρνέ με τους παιδικούς φίλους, ενημερωνόμαστε για τα μέρη που πρέπει να επισκευθούμε ,για τις νέες ταινίες στο σινεμά και κανουμε σκέψεις για την οργάνωση της ρημαγμένης συλλογής cds, για τις πολύτιμες στιγμές που θα καθόμαστε αναπαυτικά στο σαλόνι και κρατώντας μια "τσέχα" στο χέρι ( budweiser) θα ξανακούμε το siamese dream που τόσο μας συγκινούσε στα μαθητικά μας χρόνια ή θα φορτώσουμε στο ipod ac/dc & motorhead και θα βγουμε βόλτα στο μοναστηράκι ..( walking around like he's no 1....violent femmes)

Καλά όλα αυτά, αλλα έχουμε κάνει πλάνα χωρίς τον... ξενοδόχο...

Δεν έχουμε υπολογίσει ότι γυρνώντας απο την δουλειά, και παραμυθιάζοντας τον εαυτό μας για "μισή ώρα άραγμα" θα κάτσουμε μπροστά στο αδηφάγο κουτι , την τηλεόραση και όλα τα σχέδια μας θα εξαερωθούν...

Το μυαλό μας θα γεμίσει απο την ντόπα των αστυνομικών σειρών, θα δούμε συνολικά 3 ώρες τις ιδιες ειδήσεις κάνοντας ζάπιν...και κατά τις 2 τα ξημερώματα θα αντιληφθούμε ότι δεν μπορούμε να θυσιασουμε και τον ύπνο στο βωμό του χαζοκουτιού...

Γιαυτό σας προτρέπω να πετάξετε τις τηλεοράσεις σας απο το παράθυρο...

Εγώ ήμουν τυχερός και πάνω στο ζάππιν, έπεσα σε γούντι άλλεν στο κανάλι της βουλής και ξεκόλλησα, εσείς όμως ποσο τυχεροι είσαστε;;;

Δεν χαϊδεύεις σκύλο που δεν έχεις ταϊσει .....

Sυχνά βρίσκεις αναφορές για σκύλους σε λαϊκά ρητά και παλιά γνωμικά και αυτό δεν είναι ελληνικό φαινομενο αλλα σίγουρα παγκόσμιο।μιας। και ο σκύλος είναι το μοναδικό ζώο που έχει συνδέσει αναπόσπαστα την ζωή του με αυτή του ανθρώπου। Με αλλα λόγια , εκτός απο τα δικά μας, "σκυλίσια ζωή" και "σκυλίσια ημέρα" όπου ο σκύλος είναι το πρώτυπο του ανέμελου, ρέμπελου ατόμου, που δεν προγραμματίζει τιποτα και δέχεται μοιρολατρικά και τα γεγονότα, οι αγγλοσαξωνες συχνά προσδίδουν στο σκύλο και αλλες ιδιοτητες, που εμεις τις εκφράζουμε με αναφορές σε αλλα ζώα ή φυσικά φαινόμενα. Για παραδειγμα "you cannot teach an old dog new tricks" αναφέρεται στην αδυναμία του ατομου να προσαρμόζεται μετα απο κάποια ηλικία, ή το"every dog has its day" ( ενα απο τα αγαπημένα μου ρητά) αναφέρεται στο γεγονός ότι ο καθένας κάποια δεδομένη στιγμή είναι ευαλωτος ή αναποτελεσματικός। Το "dog eat dog" παραπεμπει σε ανελέητες καταστάσεις όπως το δικό μας "ζούγκλα γίναμε"। Ενα σημείο όπως που είναι κοινό σε όλες τις κουλτούρες είναι οταν περιγράφουμε την επιθετική συμπεριφορά με "σκυλίσια " παραδειγματα।
Σε αυτές τις περιπτώσεις το "σκύλος που δεν γαβγίζει δεν δαγκώνει" ταiριάζει απολυτα με τo""Barking dogs don't bite people they don't know।" ή το "beware of a silent dog".Τέλος, ένα πολύ διαδεδομένο ρητό είναι ότι ο σκύλος "δεν δαγκώνει το χέρι που τον ταϊζει¨. Ολα αυτά μέχρι εχθές. Εχθές λοιπον , αργά το βράδυ, καθώς περίέφερα το αδειο μου κουφάρι (κλεμένο)στα άθλια μπάρ κάτω απο την πλατεία συντάγματος, ένας σκύλος δάγκωσε το χέρι ενός ανθρώπου που το χαίδευε. Το γεγονός με προβλημάτισε και ακομα περισσότεροόταν συνειδητοποίησα ότι ο λαϊκος πολιτισμός δεν έχει αναλογη εκφραση για το χαιδεμα του σκύλου και την αδυναμία του ατόμου να αντιληφθεί και να εισπράξει την στοργή και την αγάπη όταν του προσφέρεται.
Με ολα αυτά κατέληξα στην φράση που απορρεει απο τα προαναφερθέντα ρητά και αποτυπώνει συμπερασματικά την δεδομένη αδυναμία: "δεν χαϊδευεις σκύλο που δεν έχεις ταϊσει..........

Η επανάσταση ξεκίνησε...

Φτάσαμε και θα μείνουμε...