Δεν χαϊδεύεις σκύλο που δεν έχεις ταϊσει .....

Sυχνά βρίσκεις αναφορές για σκύλους σε λαϊκά ρητά και παλιά γνωμικά και αυτό δεν είναι ελληνικό φαινομενο αλλα σίγουρα παγκόσμιο।μιας। και ο σκύλος είναι το μοναδικό ζώο που έχει συνδέσει αναπόσπαστα την ζωή του με αυτή του ανθρώπου। Με αλλα λόγια , εκτός απο τα δικά μας, "σκυλίσια ζωή" και "σκυλίσια ημέρα" όπου ο σκύλος είναι το πρώτυπο του ανέμελου, ρέμπελου ατόμου, που δεν προγραμματίζει τιποτα και δέχεται μοιρολατρικά και τα γεγονότα, οι αγγλοσαξωνες συχνά προσδίδουν στο σκύλο και αλλες ιδιοτητες, που εμεις τις εκφράζουμε με αναφορές σε αλλα ζώα ή φυσικά φαινόμενα. Για παραδειγμα "you cannot teach an old dog new tricks" αναφέρεται στην αδυναμία του ατομου να προσαρμόζεται μετα απο κάποια ηλικία, ή το"every dog has its day" ( ενα απο τα αγαπημένα μου ρητά) αναφέρεται στο γεγονός ότι ο καθένας κάποια δεδομένη στιγμή είναι ευαλωτος ή αναποτελεσματικός। Το "dog eat dog" παραπεμπει σε ανελέητες καταστάσεις όπως το δικό μας "ζούγκλα γίναμε"। Ενα σημείο όπως που είναι κοινό σε όλες τις κουλτούρες είναι οταν περιγράφουμε την επιθετική συμπεριφορά με "σκυλίσια " παραδειγματα।
Σε αυτές τις περιπτώσεις το "σκύλος που δεν γαβγίζει δεν δαγκώνει" ταiριάζει απολυτα με τo""Barking dogs don't bite people they don't know।" ή το "beware of a silent dog".Τέλος, ένα πολύ διαδεδομένο ρητό είναι ότι ο σκύλος "δεν δαγκώνει το χέρι που τον ταϊζει¨. Ολα αυτά μέχρι εχθές. Εχθές λοιπον , αργά το βράδυ, καθώς περίέφερα το αδειο μου κουφάρι (κλεμένο)στα άθλια μπάρ κάτω απο την πλατεία συντάγματος, ένας σκύλος δάγκωσε το χέρι ενός ανθρώπου που το χαίδευε. Το γεγονός με προβλημάτισε και ακομα περισσότεροόταν συνειδητοποίησα ότι ο λαϊκος πολιτισμός δεν έχει αναλογη εκφραση για το χαιδεμα του σκύλου και την αδυναμία του ατόμου να αντιληφθεί και να εισπράξει την στοργή και την αγάπη όταν του προσφέρεται.
Με ολα αυτά κατέληξα στην φράση που απορρεει απο τα προαναφερθέντα ρητά και αποτυπώνει συμπερασματικά την δεδομένη αδυναμία: "δεν χαϊδευεις σκύλο που δεν έχεις ταϊσει..........