Qλοι χρειαζόμαστε να μένουμε λίγο μόνοι μας.Είναι μια διαδικασία σχεδόν τελετουργική. Ολοι, όσο ευτυχισμενοι και να είμαστε μέσα στην οικογενεια μας, στην σχέση μας και στο περιβάλλον μας, θέλουμε και αποζητούμε αυτόν τον πολύτιμο χρόνο για να " τα βρούμε με την πάρτη μας" που λέγαμε και εμείς μπακ ιν δε νάιτινς....Έτσι λοιπον όταν αρχίζει να διαφαίνεται αυτή η ευκαιρία, αρχίζουμε μεθοδικά να προγραμματίζουμε την "μοναστική" μας περίοδο.Ξεσκονίζουμε τα καρνέ με τους παιδικούς φίλους, ενημερωνόμαστε για τα μέρη που πρέπει να επισκευθούμε ,για τις νέες ταινίες στο σινεμά και κανουμε σκέψεις για την οργάνωση της ρημαγμένης συλλογής cds, για τις πολύτιμες στιγμές που θα καθόμαστε αναπαυτικά στο σαλόνι και κρατώντας μια "τσέχα" στο χέρι ( budweiser) θα ξανακούμε το siamese dream που τόσο μας συγκινούσε στα μαθητικά μας χρόνια ή θα φορτώσουμε στο ipod ac/dc & motorhead και θα βγουμε βόλτα στο μοναστηράκι ..( walking around like he's no 1....violent femmes)
Καλά όλα αυτά, αλλα έχουμε κάνει πλάνα χωρίς τον... ξενοδόχο...
Δεν έχουμε υπολογίσει ότι γυρνώντας απο την δουλειά, και παραμυθιάζοντας τον εαυτό μας για "μισή ώρα άραγμα" θα κάτσουμε μπροστά στο αδηφάγο κουτι , την τηλεόραση και όλα τα σχέδια μας θα εξαερωθούν...
Το μυαλό μας θα γεμίσει απο την ντόπα των αστυνομικών σειρών, θα δούμε συνολικά 3 ώρες τις ιδιες ειδήσεις κάνοντας ζάπιν...και κατά τις 2 τα ξημερώματα θα αντιληφθούμε ότι δεν μπορούμε να θυσιασουμε και τον ύπνο στο βωμό του χαζοκουτιού...
Γιαυτό σας προτρέπω να πετάξετε τις τηλεοράσεις σας απο το παράθυρο...
Εγώ ήμουν τυχερός και πάνω στο ζάππιν, έπεσα σε γούντι άλλεν στο κανάλι της βουλής και ξεκόλλησα, εσείς όμως ποσο τυχεροι είσαστε;;;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου